Gleðistundir

Það skemmtilegasta við prestsstarfið er að vera með fólki á gleðistundum í lífi þess. Og ekki er verra að fá að upplifa nokkrar slíkar sjálf, svona af og til. Þannig hafa undanfarnar vikur verið hjá mér. Samansafn ýmis konar gleðistunda. Mig langar að deila nokkrum þeirra með ykkur.

Ég hef upplifað margar "ífyrstaskipti" stundir undanfarið. Eitt verkefni safnaðarpresta hér fyrir westan er að heimsækja sóknarfólk sem af einhverjum ástæðum kemst ekki til kirkju og gefa því altarissakramentið. Því hef ég ekki kynnst áður í starfi. En mikið var nú gleðilegt að taka rúntinn út um allan bæ og kíkja við hjá þeim fjölmörgu sem þiggja þessa þjónustu. Ég mætti einungis þakklátu og kærleiksríku viðhorfi hjá þessu fólki og þrátt fyrir að hafa verið þó nokkuð lúin í lok dags þá var sinnið sannarlega sælt. Nú er ég búin að koma rútínu í vinnuferlið, hver einasti miðvikudagur fer í heimsóknir að einhverju tagi til safnaðarfólks. Þetta finnst mér vera ánægjuleg nýjung í starfi hjá mér.

Ég var svo heppin að fá að gefa saman brúðhjón í fyrsta skipti í gær, laugardag. Þetta var svona "eitt með öllu" brúðkaup, um 150 gestir og í engu til sparað. Brúðarmeyjarnar voru 6 talsins (að meðtaldri heiðurmærinni, maid of honor), og sveinarnir 6 líka (að meðtöldum svaramanni brúðgumans (best man). Já, þetta var svolítið yfirdrifið þarna við altarið. Ég játa að ég hló svolítið innra með mér svona fyrirfram þegar ég frétti að þetta ætti að vera svona, en þegar allt kom til alls þá var þetta bara nokkuð flott og skemmtilegt með þessum ameríska blæ. Margt annað var öðruvísi, brúðhjónin fluttu heitorð sín á milli, með mig sem hjálpara (repeat after me:). Hjónavígsluskýrslurnar voru undirritaðar í athöfninni sjálfri, undir lokin (tónlist leikin á meðan) og svo fékk ég að segja rétt áður en þau gengu út, blessuð brúðhjónin: Dömur mínar og herrar, má ég kynna í fyrsta sinn, herra og frú ....... Já, þetta var sannarlega dásamlegt! Svo fór ég auðvitað í veisluna á eftir, þau báðu mig að flytja borðbæn (sem ég með ánægju samþykkti). Við háborðið sátu brúðhjónin ásamt öllu sínu fylgdarliði, 6 brúðarmeyjum og 6 brúðgumasveinum. Allt saman yndislegt og flott!

Í dag, sunnudag, gerðist líka margt skemmtilegt. Eins og alla sunnudaga frá þeim fyrsta í ágúst messaði ég um morguninn, það hefur gengið vel hingað til, þrátt fyrir smá hnökra hér og þar, og sem betur fer hef ég fengið jákvæð og góð viðbrögð frá fólki við bæði þjónustu og prédikunum. Seinnipart dagsins var ég svo sett í embætti við hátíðlega athöfn í kirkjunni. Biskupinn í Saskatchewan, Bishop Cindy Halmarson, sá um athöfnina ásamt prófastinum, Rev. Dan Haugen, en svo vill til að Dan Haugen var áður prestur í Messiah Lutheran Church og er núna einn safnaðarmeðlima. Þó nokkrir prestar úr bænum, frá ýmsum kirkjudeildum, mættu í athöfnina og skrýddust ölbum. Allra ánægðust var ég þó með að Faith Rohrbough, sú sem ég dvaldist hjá fyrir tveimur árum í Saskatoon, mætti einnig og bættist í hóp prestanna. Athöfnin var mjög hátíðleg, safnaðarmeðlimir tóku þátt með því að bjóða mig velkomna með fallegum orðum. Þið heima verðið endilega að kíkja á formið hérna við innsetningarathafnir, það er alveg yndislegt! Athöfnin var tekin upp á vídeó og ég mun senda hana heim fyrir ma og pa - skiptir engu þó þau skilji kannski ekki allt! :) Að athöfn lokinni var snæddur kvöldverður, margir komu með eitthvað ætilegt með sér svo allir fengu notið. Einn eldri maður í söfnuðinum gekk til mín eftir matinn og sagði: „Jæja, Pastor Iris (það er sko nýja nafnið). Nú hefurðu loksins fengið formlegt leyfi til að skipa okkur fyrir, héðan í frá verðum við að fara eftir öllu sem þú segir!" Og svo glotti hann, blessaður!

Já, þær eru góðar gleðistundirnar í lífinu. Og ég er þakklát fyrir að hafa upplifað þær margar undanfarið. Framundan er fullt af fleiri "ífyrstaskipti" stundum sem vonandi verða gleðilegar líka. Þú færð að heyra um þær síðar.

P.s. Ég lofaði því síðast að segja ykkur hvernig sagan um mýsnar í kirkjunni endaði. Ég fann tvær í viðbót í gildrum einn morguninn sem ég sjálf, hetjan, tók og henti í ruslið. Tvær aðrar enduðu líf sitt í gildrum áður en við fundum út hvar þær komust inn. Málið var leyst og nú eru engar mýs í kirkjunni. Mikið er ég nú ánægð, ég er búin að sjá nóg af dauðum músum fyrir lífstíð!

Myndir teknar í ágúst 2012

Hér eru nokkrar myndir sem ég tók í ágúst - gleymdi alltaf að setja þær á bloggið. Njótið! :)

Við vatnið Emma sem er um 35 km frá Prince Albert

Jennifer, vinkona mín úr söfnuðinum

Framkvæmdir á raðhúsalengjunni (eða u-lengjunni) sem verður heimili mitt í janúar eða febrúar. Þessar byggingamyndir eru auðvitað fyrir pabba og Hlyn bróður :)

Þessar íbúðir eru komnar lengra

Þarna mun ég búa :)

Fleiri byggingamyndir

Þessi lengja er við hliðina - fullbúin hús. Eins og dúkkuhús!

Finnst ykkur þetta ekki flott!?

Krakkar úr kirkjunni minni, stödd á æskulýðsmótinu í Saskatoon

Frábærir krakkar!

Tekið á einni samverustundinni - allt stórt og mikið í henni Kanödu :)

Geturðu lesið textann??

Samvera á föstudagskvöldi í garði í Saskatoon. Fengum grillaðan kvöldmat, svo var guðsþjónusta og þar var meðal annars sýndur indíánadans. Mjög gaman. Gleymdi að taka myndir af því - sorry!

Sviðið fyrir hljómsveitina

Við fundum okkur góðan stað undir stóru tré! Kaylee að senda sms :)

Á músaveiðum

Mér er minnistæð helgarferð sem ég og Magga vinkona fórum í sumarbústað foreldra hennar vetur einn fyrir silljón árum síðan. Þegar við komum að bústaðnum bað Magga mig um að fara inn og kanna músagildrurnar fjórar sem þar voru og skutla þeim í ruslið ef þar væru mýs. Mér fannst þetta nú auðvelt verk og skildi ekkert í henni að geta ekki farið inn sjálf til að leita að dauðum músum - iss piss! Þegar inn var komið kom í ljós að engar mýs voru í gildrunum en ein hafði augljóslega smollið aftur. Við nánari athugun kom í ljós að mús hafði lent í gildrunni en aðrar mýs höfðu gætt sér á líkinu (oj!). Það eina sem var eftir af músinni var rófan sem lá við hliðina á gildrunni.

Eftir þessa upplifun hef ég alltaf álitið að ekkert sem tengdist músum, músagildrum og músaveiðum gæti komið mér úr jafnvægi. Fyrr en núna síðasta fimmtudag. Tvö barnabörn Donnu kirkjuvarðar, Ella og Jake, komu í heimsókn til ömmu í vinnuna og voru eftir hjá henni á meðan móðir þeirra þurfti að skreppa frá. Ella, þriggja ára, var að leika sér að dóti í sunnudagaskólaherberginu þegar hún kallaði á ömmu sína og sagði: Amma, hvað er þetta? Og viti menn, hún hafði komið auga á litla mús sem hljóp yfir gólfið í safnaðarheimilinu. Við Donna fórum á stúfana og eltum músina, hún hljóp inn í eldhús og faldi sig undir ísskápnum og síðan eldavélinni. Ég komst að því á þessu augnarbliki að ég gæti ekki með nokkru móti drepið blessaða músina með kústskafti eða öðru tóli, mér var það bara gersamlega ómögulegt. Ég reyndi að elta hana með litla fötu í hendi, en tókst auðvitað ekki að skella henni yfir hana. Músin endaði inni í hitakompunni, við lokuðum dyrunum, settum dúk undir dyrnar svo hún slyppi ekki út og veltum fyrir okkur hvern við ættum að hringja í til að veiða músina. Þá bar þar að eina úr söfnuðinum, Twyllu, og hún skaust út í búð til að kaupa músagildrur. Þegar músagildrurnar voru komnar í hús var annar úr söfnuðinum, Gary, mættur á svæðið, ég og Gary settum bita af kleinuhringi í fjórar gildrur og stilltum þeim upp - tveimur í hitakompunni og tveimur í eldhúsinu. Nú var bara að bíða og sjá hvað myndi gerast. Eftir um tvo klukkutíma ákváðum ég og Donna að kanna gildrurnar. Engar mýs voru í gildrunum í eldhúsinu en í einni í hitakompunni var litla brúna músin okkar. Til allrar óhamingju var hún ekki dauð. Þá fyrst fékk ég hjartaáfall, því ég vissi að við þyrftum að drepa hana svo hún þjáðist ekki að óþörfu. Og ég bara gat alls ekki kálað blessaðri músinni! Donna er auðvitað miklu meiri nagli en ég og sló hana í höfuðið með fægiskóflu. Hún iðaði ekki meira, sú litla. Síðan sópaði Donna henni (og gildrunni) upp í fægiskófluna og henti í ruslið. Ég verð að segja að þetta ævintýri sannaði fyrir mér að ég er alger kjúklingur þegar kemur að svona málum. Ég bara get ekki drepið dýr! Ég get varla drepið kóngulær, um leið og kvikindin fara yfir ákveðna stærð þá bara get ég ekki kálað þeim. Kjúklingur eða dýrlingur? Ja, það er spurning!

Sagan er ekki búin því við létum hinar þrjár gildrurnar vera ef fleiri mýs leyndust í kirkjunni. Á sunnudagsmorgun mætti ég snemma og með mér var Jennifer sem fékk far hjá mér. Við læddumst báðar í eldhúsið og í hitakompuna til að kanna gildrurnar. Og já, ein steindauð mús var í gildrunni í hitakompunni. Jennifer sópaði henni upp á pappa og henti í ruslið. Enn og aftur kom kjúklingurinn upp í mér svo ég naut aðstoðar annarra við að henda leifunum. Við sáum á gildrunum í eldhúsinu að beiturnar höfðu verið étnar á þeim báðum, án þess að gildran hrykki aftur. Við settum því nýjar beitur í gildrurnar og komum þeim fyrir, einni í eldhúsinu og einni í hitakomunni. Það verður mitt að kanna þær í fyrramálið því Donna mun koma aðeins seinna en venjulega. Ef ég finn mús í gildru þá neyðist ég víst til að skíta út hendur mínar - enda ekki hægt að vera svona kjúklingur endalaust! Við sjáum til, vonandi er orðið músalaust í kirkjunni! Læt ykkur vita hvernig fer í næsta pósti :)

Moskítóflugum boðið í partý

Ég átti alltaf eftir að segja ykkur frá vinunum sem ég eignaðist fljótlega eftir að ég kom til Kanada. Þið mynduð kannski ekki kalla þá vini en þeir hafa sannarlega skilið margt eftir sig hjá mér. Þessir vinir eru auðvitað moskítóflugurnar sem ákváðu að halda partý í tilefni þess að nýtt norrænt blóð mætti í bæinn. Vandamálið er bara það að partýið er haldið á líkama mínum og það virðist ekki ætla að taka neinn enda. Þetta eru nú meiri partýljónin! 50 bit víðsvegar um kroppinn, m.a. á andliti, svei mér þá. Ég er að spá í að halda fund bráðlega með partýljónunum og segja þeim að nú sé nóg komið. Það hlýtur að vera nýtt blóð einhvers staðar annars staðar í bænum sem er betra á bragðið en mitt. Pödduspreyið dugar ekki, það eina sem virkar er Calamine-ið sem er eins konar "eftir-á-smurning". En þá er auðvitað skaðinn skeður. Hér er sem sagt komin enn ein ástæða fyrir að vera innandyra í góða veðrinu. Það er svo sem ekkert slæmt, að mínu mati!

Undanfarna viku hef ég verið önnum kafin við að segja já við matarboðum hingað og þangað. Tveir hádegisverðir og þrír kvöldverðir. Jú, ég spara vissulega peninga fyrir mat en gveðmundur minn, þetta er ekki alveg besta aðferðin við að hrista af sér kílóin! Samkvæmislífið er því í bullandi siglingu, þó má bæta við að þau sem bjóða eru nú vanalega harðgift fólk á besta aldri. Bara betra fyrir mig!

Síðustu helgi tók ég þátt í æskulýðsmóti á vegum lúthersku og anglikönsku kirkjunnar í Kanada. Mótið var frábært í alla staði, um 900 þátttakendur (650 krakkar, 250 leiðtogar). Ég er stútfull af hugmyndum sem vinir á Íslandi gætu notað í framtíðinni - læt ykkur vita um þær allar síðar. Mótið var mjög vel skipulagt, við gistum á hóteli og allir 12 krakkarnir frá minni kirkju voru meiriháttar! Alltaf jákvæð, glöð og kát. Þau voru á aldrinum 14-16 ára. Ég held ég hafi sjaldan eða aldrei farið með svona flottum krökkum á æskulýðsmót, svei mér þá. Dagskráin var þétt og mikið um að vera. Sumt held ég að hefði ekki hæft liðinu heima en mér fannst þetta allt afskaplega skemmtilegt. Samskonar mót eru haldin á tveggja ára fresti einhvers staðar í Kanada. Ég ætla að sjálfsögðu að fara með hópnum í ferðina árið 2014 :) Það gerðist reyndar svolítið leiðinlegt í lok ferðarinnar. Ég fór heim á laugardagskvöldið upp úr kl. 9 því ég var með helgihald daginn eftir. Það kvöld og um nóttina kom upp veirusýking í hópnum öllum sem enginn veit hvernig byrjaði. Hún olli uppköstum og niðurgangi og voru mörg sem urðu mjög veik. Tvær úr okkar hóp veiktust, einn leiðtoginn síðustu nóttina og ein stúlka síðasta morguninn. Einn strákur veiktist svo þegar heim var komið. Þetta var sannarlega slæmur endir á frábæru móti en sem betur fer var þetta veira sem kom og fór. Innan sumra hópa breiddist þetta hraðar út en hjá öðrum en öll komust við heim á endanum.

Í messunni fyrir viku síðan skírði ég fyrsta barnið hér í Kanada. Hún heitir Rhiannon Audrey Linore Grant. Já, munnfylli af erfiðum errum :) Athöfnin tókst mjög vel og það var gaman að bæta við á "fyrsta skipti á ensku" listann. Næstu helgi mun ég halda áfram að bæta á þennan lista. Þá verð ég með minningarstund í kirkjugarði við jarðsetningu duftkers. Ég ætti kannski ekki að segja þetta en ég hlakka til!

Hálfgerð rútína er komin á dagana hér í Prince Albert. Ég verð alltaf ánægðari og ánægðari með bílinn minn. Komst að því að ein ástæða þess að hann eyddi svona miklu bensíni var að eitt dekkið var hálf loftlaust. Ég hafði ekki tekið eftir því því það var að aftan, hægra megin. Eftir að ég hafði kannað öll dekkin og jafnað loftmagnið þá er bara allt annað að keyra bílinn. Næsta mál á dagskrá er að þrífa hann, það er heill pöddukirkjugarður á honum að framanverðu.

Á föstudagskvöld fór ég á lokahátíð lúthersku sumarbúðanna hér rétt hjá, aðeins um 40 kílómetra norður af Prince Albert. Sumarbúðirnar standa við Christopher vatn og heita Kinasao (þýðir fiskur á indíánamáli). Þessi lokahátíð er líka fjáröflun fyrir sumarbúðirnar, fólk kaupir miða inn á hana (25 dollara, rúmlega 3000 kr). Við byrjuðum á því að snæða góða máltíð, síðan var happadrætti sem styrkt var af fjölmörgum fyrirtækjum (hægt að kaupa miða á staðnum). Svo lauk kvöldinu á helgileik um píslargöngu Krists. Það var mögnuð upplifun. Leikarar voru starfsfólk sumarsins, þau byrjuðu á kvöldmáltíðaratburðinum, síðan færðu þau sig út og allur hópurinn elti. Lokasenan var Kristur á krossinum - já, leikarinn var "negldur" á kross og "hermenn" með kyndla stóðu við hlið hans. Þetta var flott hjá þeim. Kannski hugmynd fyrir sumarbúðirnar okkar í framtíðinni? Góð fjáröflunaraðferð :)

Það er sannarlega nóg að gera hjá klerkinum þessa stundina. Ég er afskaplega þakklát fyrir að hafa ratað hingað til þessa góða fólks sem söfnuðinum tilheyrir. Mér hefur enn ekki vafist tunga um tönn svo illa sé, ég verð sífellt öruggari í tungumálinu. Bless í bili, meira síðar.

Pönnukökur og ávextir

Sunnudagur enn og aftur hér í Prince Albert, góður dagur. Hitinn er við það sama, á bilinu 22-28 gráður og kerlan svona svolítið farin að venjast þessu. Uppgötvaði nokkuð fljótlega í þessum hita að ég vissi bara ekkert hvernig ég átti að klæða mig! Er búin að vera í leggings og pilsi í rúmar tvær vikur, og ég sem fer nánast aldrei í leggings! (nema undir mótorhjólabuxurnar :) Það þýðir auðvitað ekkert annað en að klæða sig í takt við veðurfarið, hvernig sem tautar og raular. Nú á víst að rigna svolítið í vikunni - ég tek regninu fagnandi!

Vikan er búin að vera mjög góð, búin að hitta marga, fá fólk í fyrstu viðtölin og það hefur allt gengið vel. Messan í morgun heppnaðist vel. Það gerðist reyndar eitt frekar fyndið svona 10 mínútum áður en hún byrjaði. Ég hafði skilið skrifstofuna mína eftir opna á meðan ég var að taka á móti fólki og heilsa því. Þegar ég ætlaði svo að fara og klæða mig í messuklæðin þá kom ég að hurðinni lokaðri og læstri, lyklarnir innandyra sem og alban, stólan og hljóðneminn! Líklega hafði trekkur innanhúss skellt henni aftur. Nú voru góð ráð dýr! Ég spurði nokkra viðstadda sem ég vissi að höfðu lykla af kirkjunni hvort þau höfðu lykil að skrifstofunni en svo var ekki. Mundi svo allt í einu eftir að Donna ritari hafði sagt mér að varalykill væri á skrifstofunni hennar. Ég fann hann samt ekki fyrr en blessunin hann Harvey kom og reddaði málunum. Rétt náði inn í kirkju á réttum tíma! Mikið er nú gaman þegar hjartað hoppar nánast úr brjóstkassanum á stundum! Annars fór allt á besta veg, fólk hér á auðvelt með að hrósa og þakka fyrir sig og ég er þeim auðvitað þakklát fyrir það. Eftir messu var mér boðið í mat hjá hjónum í söfnuðinum, konan er ein þeirra sem oft spilar undir söng í messum. Boðið var upp á hefðbundinn sunnudagsmat, pönnukökur með beikoni og ávöxtum. Ég þáði pönnukökurnar og ávextina sem sannarlega voru gómsætir.

Á föstudaginn skrapp ég til Saskatoon og snæddi hádegisverð með Faith, þeirri sem ég bjó hjá þegar ég var hér fyrir tveimur árum. Það voru fagnaðarfundir. Síðan fór ég í kristilega bókabúð og keypti nokkrar bækur, vesenaðist aðeins í bænum og sneri svo heim síðdegis. Ég komst að því að eðalvagninn minn er þó nokkuð drykkfelldur á bensínið - líklega hefur sitt að segja að hafa loftkælingu í gangi allan tímann á ferð. Ég mun því fara nokkuð sparlega með vagninn á næstu vikum - þó er framundan æskulýðsmótið í Saskatoon næstu helgi svo eitthvað mun spænast upp af bensíninu þá. En það verður bara að hafa það - ég vona bara að hann hætti þessari ofdrykkju þegar veðrið kólnar og loftkælingin fer í pásu!

Á morgun mun ég hitta alla krakkana sem fara á mótið næstu helgi, þau eru 12 talsins. Ég hlakka mjög mikið til - næsta blogg verður væntanlega um það. Nú ætla ég hins vegar að setjast með tærnar upp í loft, kíkja út á svalir í góða veðrinu og lesa svolítið. Ahhh, la vita e bella :)

Helgihald í Kanada

Vikan hefur verið skemmtileg hér í Prince Albert. Ég hóf störf við Messiah kirkjuna á miðvikudaginn og líkar vel við allar aðstæður. Skrifstofan mín er rúmgóð og falleg, það vantar bækur í hillurnar en úr því mun væntanlega rætast þegar ég fæ kassana mína í lok mánaðarins. Ég notaði þessa fyrstu daga ágústmánaðar til að undirbúa mig fyrir messuna sem var í dag, sunnudag. Allt gekk vel í messunni, ég gleymdi aðeins einum sálmi sem við sungum þá bara síðar í messunni. Ekkert mál að impróvísera hér :) Ég var ánægð með viðbrögð safnaðarfólksins sem tóku vel á móti nýja prestinum sínum með hlýjum orðum eftir messu. Síðan var boðið upp á köku og kaffi - risakaka var á borðum sem ég fékk að vita að væri líka afmæliskaka fyrir mig. Þau kunna þetta, hér í Kanada :)

Það sem mér finnst skemmtilegt hér í kirkjunni er að á opnunartíma hennar koma margir safnaðarmeðlimir í heimsókn - bara svona til að heilsa upp á okkur og spjalla smá. Það þýðir jú að konan kemst ekki alveg eins hratt yfir verkefnin en í staðinn fæ ég tækifæri til að kynnast fólki. Í messunni í dag voru öll með nafnspjald í barminum og það var aldeilis gott. Gerir mér kleift að læra nöfnin hraðar. Á fimmtudag átti ég afmæli og ég fékk blóm og kort frá fullt af fólki. Einhvern veginn hafði fréttin um að ég ætti afmæli borist til margra.

Eftir messu í dag fór ég á rúntinn með einni sem er í söfnuðinum, Jennifer. Við keyrðum að vatni sem heitir Emma. Þar sátum við og gæddum okkur á ís og sátum í sólinni. Veðrið var yndislegt, 24 gráður en nægur vindur frá vatninu til að kæla okkur niður. Við ætluðum að fara á flugsýningu rétt fyrir utan bæinn en traffíkin var of mikil og við nenntum ekki að sitja í umferðarteppu allan daginn. Sáum ekki eftir því að hafa farið að Emmuvatni í staðinn.

Framundan eru ýmis skemmtileg verkefni. Undirbúningur fyrir veturinn fer væntanlega fram á næstu vikum sem og annað áhugavert. Ég hlakka mikið til. Nú þegar er ein skírn framundan og tvö brúðkaup.  Ég er líka á leiðinni á æskulýðsmót sem ber heitið Clay - það er mót á vegum Anglíkönsku og Lúthersku kirkjunnar hér í Kanada - Clay stendur fyrir Canadian Lutheran Anglican Youth Gathering. 12 krakkar úr minni kirkju fara á mótið og ég fer með ásamt öðrum leiðtogum. Mikið verður nú gaman að sjá hvernig þau gera þetta hér í samanburði við okkur :)

Ég hef ákveðið að reyna að muna að blogga a.m.k. einu sinni í viku - við skulum sjá hvort ég hafi elju í það :)

Myndir frá fyrstu viku

Þá er komið að myndbirtingu - vildi frekar setja þær hér inn heldur en á Facebook. Sjáum til hvernig þetta virkar ......

....... júbb - allt í gúddí, sýnist mér. Kíkið á :)

Stofan á Einu og hálfu stræti vestur númer 1901, íbúð 301. Jú, strætið heitir 1 1/2 Avenue West - ég veit, hrikalega fyndið!

Þá er það eldhúsið með stóra ískápnum

Gestaherbergið með litla sæta sjónvarpinu

Baðherbergið með stóru sætu konunni í speglinum :)

Þvottaherbergið - þvottavél og þurrkari - það kemst sko mikið inn í þessi tæki!

Og svo auðvitað meyjardyngjan :)

Húsið að utan - bjútifúl!

Sjáið bara hvað fólkið í söfnuðinum hafði sett á skiltið fyrir utan kirkjuna!

Ritningarversið úr 12. kafla 1. Mósebókar segir: „Drottinn sagði við Abram: Far þú burt úr landi þínu, frá ættfólki þínu og úr húsi föður þíns til landsins sem ég mun vísa þér á." Aldeilis viðeigandi! :)

Nýja glæsikerran - fyrsti jeppinn sem ég hef átt, þó smár sé. Hyundai Santa Fe 2004 árg.

Lítur vel út, þessi elska, ekki satt?

Spurning um að fá sér einkanúmerið Sérann að framan :) Það eru nefnilega bara númer á bílum að aftan í henni Kanödu - númerið á þessum bíl er 630 IMJ