Stungið í steininn

Ég sat í fangelsi á fimmtudaginn. Tveir lögregluþjónar mættu í kirkjuna árla morguns, settu prestinn í handjárn og fóru með hann beint í steininn.

Fangelsið var að vísu staðsett á frekar óvenjulegum stað, í miðri verslunarmiðstöð, en fangelsi var það engu að síður. Presturinn var færður frammi fyrir dómarann og ákærur gegn honum voru lesnar upp: Viðkomandi er sökuð um að  hafa flutt íslenskt veðurfar með sér til Kanada, og að gleyma að horfa yfir öxl sér áður en hún skiptir um akrein þegar hún ekur bifreið. Dómarinn spurði: Sek eða saklaus? Og ég svaraði: Sek. En jafnframt lét ég fylgja að veðurfarið sem ég tók með mér var það góða, ekki slæma, og svo lofaði ég bót og betrun hvað aksturinn varðaði. Tryggingagjaldið var 500 dollarar. Ég reyndi að fá dómarann til að lækka það með því að syngja Hafið bláa hafið fyrir hann en hann sagðist ekki hafa skilið textann, ég gæti hafa verið að syngja níðvísu um hann! svo hann hækkaði tryggingargjaldið í 1000 dollara!

Þá var ekkert annað hægt í stöðunni en að hringja í velunnara og safna peningum fyrir gjaldinu. Fanginn settist niður og byrjaði að hringja í fullt af fólki sem hann þekkti, þá auðvitað aðallega úr söfnuðinum. Blessað fólkið vildi auðvitað klerkinn lausan úr fangelsi svo það tók ekki langan tíma að safna þúsund kallinum.

Pappírsvinnan var hins vegar annað og meira mál. Þetta endaði með að klerkur sat í 2 klukkutíma í steininum en skemmti sér nú bara alveg ágætlega.

Góðu fréttirnar eru þær að Kanadíska krabbameinsfélagið fær allan ágóðan af þessu. Þetta verkefni er búið að vera í gangi hjá þeim í mörg ár og fólk um alla Kanada þekkir til þess. Þið verðið endilega að koma þessari hugmynd til þeirra á Íslandi, ég er viss um að krabbameinsfélagið myndi safna heilmiklu með þessari aðferð.

Matarbankinn í söfnunarherferð

Nýja bílprófið kom að góðum notum í dag, laugardag. Við Belinda (æskulýðsleiðtoginn í kirkjunni) fórum með nokkrum krökkum úr æskulýðsfélaginu í Matarbankann (Food Bank) í bænum og tókum þátt í allsherjar söfnun ásamt fullt af fólki á öllum aldri. Söfnunin var skipulögð þannig að þátttakendum var skipt niður í hópa, innan hvers hóps voru nokkrir sem óku bílum og nokkrir sem hlupu á milli húsa. Í okkar hópi voru þrír á bíl og 6 gengu í hús. Verkefnið var vel auglýst í bæjarfélaginu svo margir höfðu sett matarpoka fyrir framan húsin sín sem við tókum og settum í bílana. Hjá öðrum bönkuðum við og flestir (sem voru á annað borð heima) gáfu eitthvað til bankans. Það er skemmst frá því að segja að við sneisafylltum þrjá bíla af mat á aðeins þremur tímum. Þegar við vorum svo búin að skila af okkur matnum gæddum við okkur á vel smakkandi pizzum.

Dagurinn var sannarlega skemmtilegur. Okkur var vel tekið af nánast öllum (nema þeim sem við vöktum árla í morgun! :) og það var gaman að sjá hversu áhugasamt unga fólkið var. Svona viðburðir eru víst algengir í bæjarfélaginu og ég er strax farin að hlakka til næsta skiptis.

Um kvöldið var svo fjölskyldukvöld í kirkjunni þar sem barnafjölskyldum var boðið að horfa á nýjustu Veggie Tales teiknimyndina, og einnig var boðið upp á föndur og snakk fyrir börnin. Yndisleg kvöldstund. Hér í norður Ameríkunni er sannarlega margt skemmtilegt að gerast og dagarnir líða hratt. Á næstu grösum er svo hrekkjavakan og auðvitað er ég búin að kaupa fullt af alls konar drasli til að setja í gluggana og skreyta. Það ætla ég að gera á mánudaginn og taka nokkrar myndir til að sýna ykkur.

Ég leyfi einni mynd að fylgja með þessu bloggi af krökkunum sem tóku þátt í matarbankasöfnuninni í dag. Ef þið skoðið myndina vel þá getið þið séð hrúguna af matarpokum fyrir aftan þau.

Hrokafulla íslenska bílastelpan

Nú þegar niðurstaða er komin í málið þá hef ég ákveðið að tjá mig um það. Hvaða mál?? Róleg, kæra hjörð - þið komist fljótt að því.

Eins og glöggir blogg-lesendur muna þá minntist ég á við upphaf veru minnar hér í Kanada að ég þyrfti að fá nýtt ökurskírteini í Saskatchewan fylki. Ég fékk að vita að íslenska skírteinið mitt væri aðeins gilt í þrjá mánuði og innan þess tíma yrði ég að taka skriflegt og verklegt ökupróf. Hvílík vesen! Konan er búin að vera með ökupróf í 24 ár og þarf að taka það aftur hér í Prince Albert! Bull og vitleysa!

Þessi tvö próf lágu svo eins og ferlíki á bakinu á mér í um rúman mánuð. Þá ákvað ég að láta til skara skríða og taka skriflega prófið. Ég játa fúslega að ekkert hér í Kanada olli mér eins miklum áhyggjum eins og þetta blessaða ökupróf! Sem betur fer gekk það skriflega mjög vel. Ég sveif í gegn og sjálfstraustið óx á ný. Í kjölfarið skráði ég mig í verklega ökuprófið nokkrum dögum síðar, full öryggis um að ég myndi nú fljúga í gegnum það líka. Því miður gerði ég mér ekki grein fyrir, þrátt fyrir að hafa lesið ökubókina fram og tilbaka, að þau hér í Kanada gera ýmsa hluti öðruvísi en við á Íslandi. Fyrir það fyrsta þá eru engar línur á götunum sem segja til um hvar á að stoppa við stöðvunarskyldu. Viðmiðið er að fara ekki framar en gangstéttarnar eða stöðvunarskyldan. Vissi íslenska konan þetta? Nei. Í öðru lagi þá eru þeir afskaplega uppteknir af hinu svokölluðu "sholder check" þegar skipt er um akgrein eða tekin beygja til að fyrirbyggja að blindi punkturinn verði til trafala. Í þriðja lagi þarf ökumaður hér að hafa í huga að ef beygt er til vinstri yfir á tveggja akreina veg þá áttu að fara á vinstri akgrein. Ef þú beygir til vinstri inn á tveggja akreina einstefnugötu þá verðurðu að fara á vinstri akreinina, mátt alls ekki fara á þá hægri. Ef þú beygir út af tveggja akreina einstefnugötu til vinstri þá verðurðu að aka eins langt til vinstri og þú getur áður en þú beygir. Ef þú tekur hægri beygju inn á tveggja akreina götu þá verðurðu að fara á hægri akreinina þó að enginn bíll sé á vinstri akrein. Vissi íslenska konan þetta? Ónei. En sú sjálfsörugga mætti nú samt í verklega prófið, næstum viss um að hún myndi slá í gegn.

Prófdómarinn var miðaldra maður, mjög almennilegur, sem sagði ekkert á meðan prófinu stóð nema vísa mér til vegar. Mér fannst mér ganga rosalega vel. "Parallel parking" er mjög nauðsynleg geta hvers ökumanns í Ameríkunni og það var nú ekkert mál fyrir hana mína. Piece of carrot cake! Þegar ég svo bakkaði í stæðið við prófstöðina (alveg fullkomlega) sagði prófdómarinn við mig: „Fórstu ekki í neinn ökutíma áður en þú komst til mín?" „Nei," svaraði ég. Hann sagði: „Það sést. Ef ég væri að taka próf á Íslandi þá þyrfti ég að fara í ökutíma fyrst því ég þekki ekki reglurnar þar. Nú skalt þú fara í tíma hjá kennara einu sinni til tvisvar og koma svo aftur til okkar. Taktu þennan miða (hann rétti mér miða), láttu kennarann fá hann og hann mun sjá hvað þú flaskaðir á."

Það er skemmst frá því að segja að ég var gersamlega niðurbrotin eftir þetta. Sjálfstraustið brotnaði í þúsund mola og hrokafullu íslensku bílastelpunni leið eins og gólftusku á eftir. Ég, þessi líka frábæri ökumaður og mótorhjólakona, féll á verklegu ökuprófi! Þvílík skömm!

Eftir tvo daga var ég búin að jafna mig, kyngja stoltinu og lúta í duftið. Ég hringdi í Ökuskóla Bev og pantaði tíma. Bev er yndisleg kona sem kenndi mér á kerfið hér í Saskatchewan. Ég fór tvisvar til hennar og pantaði svo aftur tíma í verklegt próf. Nóttina á undan svaf ég að ég held í tvo tíma, ég var svo stressuð.  Nú á föstudaginn mætti ég svo skjálfandi, algerlega viðbúin því að falla og þurfa að taka prófið í þriðja sinn. Prófdómarinn í þetta sinnið var maður á miðjum aldri, afskaplega kjaftaglaður og lipur. Á meðan prófinu stóð kjöftuðum við allan tímann, hann spurði um Ísland og sagði mér frá sjálfum sér. Ég átti fullt í fangi með að fylgjast með og gera rétt! Að prófi loknu sneri hann sér að mér og sagði. „Þetta var alveg frábært hjá þér, þú gerðir allt rétt. Venjulega þurfa þau sem fá ökupróf hér í fyrsta sinn, hvort sem um er að ræða unga eða eldri ökumenn, að endurnýja skírteinið eftir eitt ár, en ég ætla að láta þig hafa skírteini fyrir "vana ökumenn"."

Það verð ég að segja að svo þungu fargi var af mér létt eftir þetta að mér leið eins og ég hefði misst 20 kg! Nú er sú íslenska komin með löglegt Saskatchewan skírteini og þarf ekki að hafa áhyggjur af þessu lengur. Það eina sem ég á eftir núna er að taka mótorhjólaprófið. Já, ég veit - it sucks! Ég er þegar búin að skrá mig í það skriflega því ég vil ljúka því af. Verklega prófið get ég ekki tekið fyrr en í vor þegar ég hef eignast mótorhjól. Nú hef ég lært af reynslunni - ég mun panta einn til tvo ökutíma hjá mótorhjólakennara til að undirbúa mig fyrir prófið - það megið þið bóka!

Þó að ég hafi í upphafi verið mjög svekkt yfir að þurfa að taka próf er ég afskaplega þakklát fyrir að hafa gert það. Ég lærði alveg heilan helling! Núna þegar ég keyri um göturnar þá er ég alltaf að spá í hvað ég er að gera og hvað það skiptir miklu máli að gera hlutina rétt. Ég er mjög meðvituð um alla aðra ökumenn í kringum mig, hvað þeir eru að gera rétt og hvað vitlaust. Þá hef ég komist að þeirri niðurstöðu að við þurfum öll að kíkja til ökukennara á svona 20-25 ára fresti til að fríska upp á kunnáttuna. Sigga mín, kæra vinkona - ég panta tíma hjá þér eftir 20 ár!

Hugmyndaríkur æskulýður (og svo miklu meira)

Ég sagði ykkur frá því fyrir nokkru að ég fór á æskulýðsmót í ágúst Saskatoon með 12 unglingum úr Messiah kirkjunni. Nú um helgina var guðsþjónusta í kirkjunni sem þessir krakkar sáu um ásamt mér og öðrum æskulýðsleiðtoga. Við byrjuðum undirbúninginn fyrir um tveimur vikum og hittumst alls þrisvar. Ég var aldeilis undrandi á þessum fundum yfir ótrúlegu hugmyndarflugi þessarra frábæru krakka. Þau skipulögðu allt sjálf, spiluðu undir og leiddu sönginn, prédikuðu, gerðu kynningarvídeó og barasta allt saman. Mitt hlutverk í guðsþjónustunni var einfalt: Ég spilaði á gítar :) Ég segi með sanni og án þess að ýkja að ég hef aldrei áður undirbúið æskulýðsguðsþjónustu með svona flottum hópi. Ég hlakka til að vera með þeim í æskulýðsstarfinu í vetur. Umsjón með því hefur hún Belinda, frábær leiðtogi sem kom með okkur til Saskatoon. Já, það verður stuð hjá okkur í vetur! :)

Hópurinn frábæri - öll í stuttermabolum sem þau sjálf máluðu á. Ef þið skoðið myndina vel þá sjáið þið glitta í höfuðið á mér þarna bakvið :)

Fyrir viku síðan, mánudaginn 24. september, kom dótið mitt loksins frá Íslandi. Það tók ekki nema tvo mánuði - ekki nema! Nú er allt í kössum hjá mér. Sumir eru inni í íbúðinni, aðrir í geymslu sem er inn af svölunum. Kíkið á:

Nú get ég auðvitað ekki beðið eftir því að íbúðin mín verði tilbúin. Ég er búin að taka nokkrar myndir í viðbót af framkvæmdum við raðhúsin. Mér er sagt að nokkrar verði teknar í notkun núna í október og að framkvæmdirnar séu á undan áætlun. Það eru auðvitað alveg dásamlegar fréttir! Ég set því markið á janúar og vona það besta. Nýjustu myndir af framkvæmdum:

Veðrið er búið að leika við okkur hér í Prince Albert. Um helgina fór hitinn í 25 gráður! Heimafólk segir þetta óvenjugott veðurfar miðað við lok september. Hitastigið þessa vikuna mun þó lækka þó nokkuð, einnig er spáð rigningu. Ég notaði því tækifærið í dag, mánudag, til að taka boði eins safnaðarmeðlims, Don Moriarty, sem fyrir nokkru síðan bauð mér að hjóla á mótorhjólinu sínu. Ég hefði auðvitað getað tekið þessu góða boði miklu fyrr en mér leið einhvern veginn ekki vel með það, að hjóla á annarra manna hjóli um byggðir Kanada. En ég lét slag standa í dag og fór í hjólatúr. Það get ég sagt ykkur, kæru vinir, að ég gerði mér bara alls ekki grein fyrir hversu mikið ég saknaði þess að hjóla! Ég hjólaði um 50 km út fyrir bæinn, heimsótti vinkonu hér í bæ, krúsaði um bæinn og lét mér líða vel í 16 stiga hitanum sem lá yfir öllu. Ég klæddi mig eins og ég er vön að klæða mig heima og ég var alveg að kafna úr hita! Áður en ég kaupi mér hjól á næsta ári þarf ég líka að fjárfesta í léttari mótorhjólaklæðnaði, það er nokkuð ljóst! Gripurinn milli fóta minna í dag var Honda Goldwing, einn með öllu (GPS, Cruise Control, útvarpi, hita í sæti og handföngum - og bara alles!). Hér sjáið þið fákinn:

Flottur litur :) Hver veit nema ég eigi eftir að prófa þetta flotta hjól aftur. Framundan er margt skemmtilegt, næstu helgi er þakkargjörðarhátíð í Kanada, mánuði fyrr en í Bandaríkjunum. Nóg að gera við undirbúning guðsþjónustu. Síðan verð ég líka með hjónavígslu á laugardaginn. Alltaf gaman í henni Kanödu :)

Gleðistundir

Það skemmtilegasta við prestsstarfið er að vera með fólki á gleðistundum í lífi þess. Og ekki er verra að fá að upplifa nokkrar slíkar sjálf, svona af og til. Þannig hafa undanfarnar vikur verið hjá mér. Samansafn ýmis konar gleðistunda. Mig langar að deila nokkrum þeirra með ykkur.

Ég hef upplifað margar "ífyrstaskipti" stundir undanfarið. Eitt verkefni safnaðarpresta hér fyrir westan er að heimsækja sóknarfólk sem af einhverjum ástæðum kemst ekki til kirkju og gefa því altarissakramentið. Því hef ég ekki kynnst áður í starfi. En mikið var nú gleðilegt að taka rúntinn út um allan bæ og kíkja við hjá þeim fjölmörgu sem þiggja þessa þjónustu. Ég mætti einungis þakklátu og kærleiksríku viðhorfi hjá þessu fólki og þrátt fyrir að hafa verið þó nokkuð lúin í lok dags þá var sinnið sannarlega sælt. Nú er ég búin að koma rútínu í vinnuferlið, hver einasti miðvikudagur fer í heimsóknir að einhverju tagi til safnaðarfólks. Þetta finnst mér vera ánægjuleg nýjung í starfi hjá mér.

Ég var svo heppin að fá að gefa saman brúðhjón í fyrsta skipti í gær, laugardag. Þetta var svona "eitt með öllu" brúðkaup, um 150 gestir og í engu til sparað. Brúðarmeyjarnar voru 6 talsins (að meðtaldri heiðurmærinni, maid of honor), og sveinarnir 6 líka (að meðtöldum svaramanni brúðgumans (best man). Já, þetta var svolítið yfirdrifið þarna við altarið. Ég játa að ég hló svolítið innra með mér svona fyrirfram þegar ég frétti að þetta ætti að vera svona, en þegar allt kom til alls þá var þetta bara nokkuð flott og skemmtilegt með þessum ameríska blæ. Margt annað var öðruvísi, brúðhjónin fluttu heitorð sín á milli, með mig sem hjálpara (repeat after me:). Hjónavígsluskýrslurnar voru undirritaðar í athöfninni sjálfri, undir lokin (tónlist leikin á meðan) og svo fékk ég að segja rétt áður en þau gengu út, blessuð brúðhjónin: Dömur mínar og herrar, má ég kynna í fyrsta sinn, herra og frú ....... Já, þetta var sannarlega dásamlegt! Svo fór ég auðvitað í veisluna á eftir, þau báðu mig að flytja borðbæn (sem ég með ánægju samþykkti). Við háborðið sátu brúðhjónin ásamt öllu sínu fylgdarliði, 6 brúðarmeyjum og 6 brúðgumasveinum. Allt saman yndislegt og flott!

Í dag, sunnudag, gerðist líka margt skemmtilegt. Eins og alla sunnudaga frá þeim fyrsta í ágúst messaði ég um morguninn, það hefur gengið vel hingað til, þrátt fyrir smá hnökra hér og þar, og sem betur fer hef ég fengið jákvæð og góð viðbrögð frá fólki við bæði þjónustu og prédikunum. Seinnipart dagsins var ég svo sett í embætti við hátíðlega athöfn í kirkjunni. Biskupinn í Saskatchewan, Bishop Cindy Halmarson, sá um athöfnina ásamt prófastinum, Rev. Dan Haugen, en svo vill til að Dan Haugen var áður prestur í Messiah Lutheran Church og er núna einn safnaðarmeðlima. Þó nokkrir prestar úr bænum, frá ýmsum kirkjudeildum, mættu í athöfnina og skrýddust ölbum. Allra ánægðust var ég þó með að Faith Rohrbough, sú sem ég dvaldist hjá fyrir tveimur árum í Saskatoon, mætti einnig og bættist í hóp prestanna. Athöfnin var mjög hátíðleg, safnaðarmeðlimir tóku þátt með því að bjóða mig velkomna með fallegum orðum. Þið heima verðið endilega að kíkja á formið hérna við innsetningarathafnir, það er alveg yndislegt! Athöfnin var tekin upp á vídeó og ég mun senda hana heim fyrir ma og pa - skiptir engu þó þau skilji kannski ekki allt! :) Að athöfn lokinni var snæddur kvöldverður, margir komu með eitthvað ætilegt með sér svo allir fengu notið. Einn eldri maður í söfnuðinum gekk til mín eftir matinn og sagði: „Jæja, Pastor Iris (það er sko nýja nafnið). Nú hefurðu loksins fengið formlegt leyfi til að skipa okkur fyrir, héðan í frá verðum við að fara eftir öllu sem þú segir!" Og svo glotti hann, blessaður!

Já, þær eru góðar gleðistundirnar í lífinu. Og ég er þakklát fyrir að hafa upplifað þær margar undanfarið. Framundan er fullt af fleiri "ífyrstaskipti" stundum sem vonandi verða gleðilegar líka. Þú færð að heyra um þær síðar.

P.s. Ég lofaði því síðast að segja ykkur hvernig sagan um mýsnar í kirkjunni endaði. Ég fann tvær í viðbót í gildrum einn morguninn sem ég sjálf, hetjan, tók og henti í ruslið. Tvær aðrar enduðu líf sitt í gildrum áður en við fundum út hvar þær komust inn. Málið var leyst og nú eru engar mýs í kirkjunni. Mikið er ég nú ánægð, ég er búin að sjá nóg af dauðum músum fyrir lífstíð!

Myndir teknar í ágúst 2012

Hér eru nokkrar myndir sem ég tók í ágúst - gleymdi alltaf að setja þær á bloggið. Njótið! :)

Við vatnið Emma sem er um 35 km frá Prince Albert

Jennifer, vinkona mín úr söfnuðinum

Framkvæmdir á raðhúsalengjunni (eða u-lengjunni) sem verður heimili mitt í janúar eða febrúar. Þessar byggingamyndir eru auðvitað fyrir pabba og Hlyn bróður :)

Þessar íbúðir eru komnar lengra

Þarna mun ég búa :)

Fleiri byggingamyndir

Þessi lengja er við hliðina - fullbúin hús. Eins og dúkkuhús!

Finnst ykkur þetta ekki flott!?

Krakkar úr kirkjunni minni, stödd á æskulýðsmótinu í Saskatoon

Frábærir krakkar!

Tekið á einni samverustundinni - allt stórt og mikið í henni Kanödu :)

Geturðu lesið textann??

Samvera á föstudagskvöldi í garði í Saskatoon. Fengum grillaðan kvöldmat, svo var guðsþjónusta og þar var meðal annars sýndur indíánadans. Mjög gaman. Gleymdi að taka myndir af því - sorry!

Sviðið fyrir hljómsveitina

Við fundum okkur góðan stað undir stóru tré! Kaylee að senda sms :)

Á músaveiðum

Mér er minnistæð helgarferð sem ég og Magga vinkona fórum í sumarbústað foreldra hennar vetur einn fyrir silljón árum síðan. Þegar við komum að bústaðnum bað Magga mig um að fara inn og kanna músagildrurnar fjórar sem þar voru og skutla þeim í ruslið ef þar væru mýs. Mér fannst þetta nú auðvelt verk og skildi ekkert í henni að geta ekki farið inn sjálf til að leita að dauðum músum - iss piss! Þegar inn var komið kom í ljós að engar mýs voru í gildrunum en ein hafði augljóslega smollið aftur. Við nánari athugun kom í ljós að mús hafði lent í gildrunni en aðrar mýs höfðu gætt sér á líkinu (oj!). Það eina sem var eftir af músinni var rófan sem lá við hliðina á gildrunni.

Eftir þessa upplifun hef ég alltaf álitið að ekkert sem tengdist músum, músagildrum og músaveiðum gæti komið mér úr jafnvægi. Fyrr en núna síðasta fimmtudag. Tvö barnabörn Donnu kirkjuvarðar, Ella og Jake, komu í heimsókn til ömmu í vinnuna og voru eftir hjá henni á meðan móðir þeirra þurfti að skreppa frá. Ella, þriggja ára, var að leika sér að dóti í sunnudagaskólaherberginu þegar hún kallaði á ömmu sína og sagði: Amma, hvað er þetta? Og viti menn, hún hafði komið auga á litla mús sem hljóp yfir gólfið í safnaðarheimilinu. Við Donna fórum á stúfana og eltum músina, hún hljóp inn í eldhús og faldi sig undir ísskápnum og síðan eldavélinni. Ég komst að því á þessu augnarbliki að ég gæti ekki með nokkru móti drepið blessaða músina með kústskafti eða öðru tóli, mér var það bara gersamlega ómögulegt. Ég reyndi að elta hana með litla fötu í hendi, en tókst auðvitað ekki að skella henni yfir hana. Músin endaði inni í hitakompunni, við lokuðum dyrunum, settum dúk undir dyrnar svo hún slyppi ekki út og veltum fyrir okkur hvern við ættum að hringja í til að veiða músina. Þá bar þar að eina úr söfnuðinum, Twyllu, og hún skaust út í búð til að kaupa músagildrur. Þegar músagildrurnar voru komnar í hús var annar úr söfnuðinum, Gary, mættur á svæðið, ég og Gary settum bita af kleinuhringi í fjórar gildrur og stilltum þeim upp - tveimur í hitakompunni og tveimur í eldhúsinu. Nú var bara að bíða og sjá hvað myndi gerast. Eftir um tvo klukkutíma ákváðum ég og Donna að kanna gildrurnar. Engar mýs voru í gildrunum í eldhúsinu en í einni í hitakompunni var litla brúna músin okkar. Til allrar óhamingju var hún ekki dauð. Þá fyrst fékk ég hjartaáfall, því ég vissi að við þyrftum að drepa hana svo hún þjáðist ekki að óþörfu. Og ég bara gat alls ekki kálað blessaðri músinni! Donna er auðvitað miklu meiri nagli en ég og sló hana í höfuðið með fægiskóflu. Hún iðaði ekki meira, sú litla. Síðan sópaði Donna henni (og gildrunni) upp í fægiskófluna og henti í ruslið. Ég verð að segja að þetta ævintýri sannaði fyrir mér að ég er alger kjúklingur þegar kemur að svona málum. Ég bara get ekki drepið dýr! Ég get varla drepið kóngulær, um leið og kvikindin fara yfir ákveðna stærð þá bara get ég ekki kálað þeim. Kjúklingur eða dýrlingur? Ja, það er spurning!

Sagan er ekki búin því við létum hinar þrjár gildrurnar vera ef fleiri mýs leyndust í kirkjunni. Á sunnudagsmorgun mætti ég snemma og með mér var Jennifer sem fékk far hjá mér. Við læddumst báðar í eldhúsið og í hitakompuna til að kanna gildrurnar. Og já, ein steindauð mús var í gildrunni í hitakompunni. Jennifer sópaði henni upp á pappa og henti í ruslið. Enn og aftur kom kjúklingurinn upp í mér svo ég naut aðstoðar annarra við að henda leifunum. Við sáum á gildrunum í eldhúsinu að beiturnar höfðu verið étnar á þeim báðum, án þess að gildran hrykki aftur. Við settum því nýjar beitur í gildrurnar og komum þeim fyrir, einni í eldhúsinu og einni í hitakomunni. Það verður mitt að kanna þær í fyrramálið því Donna mun koma aðeins seinna en venjulega. Ef ég finn mús í gildru þá neyðist ég víst til að skíta út hendur mínar - enda ekki hægt að vera svona kjúklingur endalaust! Við sjáum til, vonandi er orðið músalaust í kirkjunni! Læt ykkur vita hvernig fer í næsta pósti :)